|
ne güzel çocuklardık düşlere kanmış sevgilere inanmış senin buklelerin kalgırdı koşarken benim ayaklarımdan kopardı gölgem bir sular içerdik yorgun ve terli bir sular ki hayat demek olan ne güzel çocuklardık sen şimdi annesin, başkalarının annesi benim annem yok o artık ölülerin ecesi sabah ağızlarında duyuyorum fısıl fısıl dualarla bitmiş yine gecesi son tespihini çekiyor selam verince görecek beni babamın tarihten aldığı dersti güze şiirin hüznüyle soyunmak ki ölümün bıraktığı bir adresti essik, saklı, çekine çekine yaşamak artık Çigan sevinçler bile kurtarmıyor can çekişen gençlik imgelerini asfaltta eriyor gölgem ıslığım yapışıyor duvarlara sen gittikçe siliniyorsun belleğimden yarın yeni bir yalnızlık küskün güneşlerin iğreti aydınlığında daha da gölgelenecek yüzüm yalpa vuracak yüreğim abdal gezdiğim bu gezegenden kim bilir hangi uzay karanlığına düşeceğim oysa ne güzel çocuklardık
|
