|
düşlerinde sek sek oynuyor bosnalı çocuklar yok ayaklarıyla sıçradıkça gökyüzüne değiyor başları kinle yorgun yürekleri yaşlanmışlar sanki derin derin susuyorlar tenha yaşamlarında yalnızlık biricik arkadaşları ağıtlara düşürdüm adlarını ölümlü kitaplara yazdım bir varmış bir yokmuş şiirlerim mostar köprüsü gibi bir suyun iki yakasında durur yıkık taşları korkan bu çocuklar var ya korkan bu çocuklar yüzyılın kapısından çıkıp o müthiş soruyu soracaklar parmakları sizi gösterecek içinizi delecek bakışları: “insanlar, ey, nerdesiniz? nerdesiniz?”
|
